Гөлсирә Әбдрәхимова үз хуҗалыгы продукциясен ярминкәләрдә сата
Пенсиядә булса да, сыерларын да асрый, кош-кортын үстерә, бакча да утырта. "Әгәр ялкауланмасаң, бөтен җирдә яхшы яшәргә мөмкин". Гөлсирә Әбдерәхимова өчен бу сүзләр күптән аның тормыш девизына әверелгән.
Ул Киекледә туган һәм кечкенәдән үк эшләп үскән. Кияүгә чыккач, ире белән Казахстанга китеп барганнар, анда да терлек асрап, яшелчә үстереп, эшләргә дә өлгереп гомер иткәннәр.
Яңадан туган якларына күчеп кайткач, яңа тормыш башларга туры килсә дә, югалып калмаганнар. Мамыкта җирле хуҗалыкта Гөлсирә апа сыер савучы, ире – комбайнчы булып эшли, хуҗалык тота башлыйлар. Кызганыч, Гөлсирә апа бүген ялгыз яши. Тик ул пенсия яшендә кул кушырып утырырга кирәк дип санамый, хәленнән килгәнчә, балаларына, оныкларына ярдәм итәргә тырыша. Бүген аның шәхси ярдәмче хуҗалыгы - күп кенә яшь гаиләләр дә көнләшерлек.
- Ике сыерым бар, бозаулар бар. Язын каз, үрдәк, тавыклар алам. Безнең бакча артында иркен киңлек бар, кош-корт тоту өчен бик рәхәт”, - ди ул. Әлбәттә, бүген сыер асрау җиңел түгел, азыкны, нигездә, сатып алырга туры килә. Шулай да хезмәт бушка түгел, дип саный Гөлсирә Минхәер кызы. - Ай саен сөт сатудан 8әр мең сум керем алам. Каймак, эремчек, сөтне күршеләргә сатам. Казлар, үрдәкләр дә саттым инде, тавыклар да аз калды. Моннан тыш, кайнатма, кышкылыкка яшелчәләр тозлыйм, төрле салатлар ясыйм. Җиләк - җимештән как коям. Кабак та бик уңа, кышка кадәр сыерларга ашатам.
Гөлсирә Минхаеровна, эш юк, дип зарланучы яшьләргә гаҗәпләнә. Сәламәтлек булса, хезмәт – ул шатлык кына, дип саный ул.